Rob Wieleman

26-04-2018

“Mijn ouders hadden een horecabedrijf in Westervoort. Al bijna 100 jaar een familiebedrijf, nu van mijn broer, schoonzus en neef. Daar heb ik al vroeg geleerd wat werken is. 'Al zou je het maar doen omdat je portemonnee erom vraagt' was mijn moeders argument. Door haar werd ik ook een drieklezoor genoemd, een driekwart-baksteen die in wildverband metselwerk andere stenen verbindt.”

Ik kan het niet alleen

Verbinden doet Rob nog steeds. “Ik breng mensen bij elkaar.” In Haarlem en omgeving, met de focus op ondernemers. Al ruim 15 jaar. De Haarlemse Prinsjesdag Lunch en de Haarlemse Ondernemersprijs zijn o.a. door hem bedacht en tot een succes gemaakt. Hij is daar zelf bescheiden over. “Ik kan het niet alleen en blijf het liefst een beetje op de achtergrond. Als mensen maar weten dat je voor een zakelijk evenement bij ons moet zijn.”

Een plekje onder de zon 

Geen fulltime ondernemer. Daarnaast werkt hij 20 uur per week als communicatiemanager bij Paswerk en Werkpas. Mensen met een arbeidsbeperking, Rob praat met liefde over die kwetsbare groep. “Ze kunnen meer dan je misschien denkt en zijn super gemotiveerd.” Of zoals één van hen het onlangs samenvatte:  “Met mij is niet zo veel mis hoor, ik heb alleen bij de geboorte zuurstofgebrek gehad. Dat bepaalt de rest van je leven.” Deze quote kreeg ik ongevraagd van Rob, samen met deze van hemzelf: “We moeten het samen doen, ook zij verdienen een plekje onder de zon.”

Sneller dan zijn schaduw 

Ondernemen en een baan. Rob is druk, zes dagen per week. Niet op maandag, dan is het opa- en-oma-dag. Dan past Rob - samen met zijn vrouw, waar hij al 35 jaar gelukkig mee is - op zijn twee kleindochters. “Erg leuk, maar we moeten wel bezig zijn. Stilzitten is niets voor mij.” Rob verschuift onrustig op zijn stoel. “Zie je dat servetje op de grond, het liefst zou ik het opruimen.” Rob praat sneller dan zijn schaduw en heeft oog voor zijn omgeving, in dit geval het buitenterras van Diga aan de Damstraat.

Ik ben uitgesproken 

Met dezelfde aandacht volgt hij het passerende publiek. Bij het zien van een bekende schiet zijn hand groetend omhoog. “Hoi, lekker weertje hè, alles goed?” En altijd met een stralende lach op zijn gezicht. “Ik ben uitgesproken en deel mijn mening graag. Kritisch, maar altijd positief.” En druk. Een blik op zijn telefoon zegt genoeg. Nog een slokje ice tea en Rob is weg, naar een volgende afspraak bij Ratatouille.