Ramon Philippo

24-05-2018

“Ja, goed. Nu een beetje naar voren leunen en over de camera kijken.” Ramon heeft ADHD en fotograferen is zijn medicijn. Dat medicijn heeft hij na een zoektocht van zo'n 30 jaar gevonden. Aangespoord door zijn zwager kocht Ramon bij de geboorte van zijn inmiddels 5-jarige zoon Benjamin Levi een spiegelreflexcamera en “hé, dat is leuk.” Dat gevoel had hij eerder gehad, maar kijkend door het oog van zijn camera wist hij 't zeker, “dit is wat ik al die jaren heb gezocht.”

Bestuursrechter, dat leek me leuk

Het zoeken heeft Ramon een wonderlijke carrière bezorgd. Werktuigbouwkundige, ICT'er, filiaalhouder bij Computerland, bijna rechter en nu fotograaf. “Ik heb werktuigbouwkunde gestudeerd, daarna ben ik aan 't werk gegaan. Jaren later kwam ik via mijn vrouw weer regelmatig op de universiteit en ben ik rechten gaan studeren. Bestuursrechter, dat leek me leuk. Dat bleek na het afronden van mijn studie nog een lange weg, te lang voor iemand met ADHD.”

De wereld om me heen 

Het fotograferen heeft hem in meerdere opzichten gegrepen. Het technische, de camera's én het plaatjes schieten. Vooral dat laatste brengt hem rust. “Als ik fotografeer dan ben ik helemaal gefocust, verdwijnt de wereld om me heen.” De weg naar professioneel fotograaf heeft Ramon zelf afgelegd, in de praktijk. “Ik ben via internet op zoek gegaan naar tweedehands camera's. Zo kwam ik in contact met professionele fotografen. Van die gesprekken heb ik ontzettend veel geleerd.”

Een 'boevenfoto' dat werkt ook perfect 

De handel in tweedehands camera's bracht hem ook een aardige omzet én de mooiste lenzen. “Kijk, deze is van 1957, die gebruik ik graag voor portretten. Iedere lens heeft andere eigenschappen en voegt iets toe aan een beeld. En deze lens gebruik ik voor architectuur. Daar kan ik het gezichtspunt mee aanpassen zodat de lijnen van een gebouw mooi recht lopen.” Het praten over lenzen gebruikt Ramon om mensen op hun gemak te stellen, ook dat heeft hij in de praktijk geleerd. “Of ik maak eerst een 'boevenfoto' dat werkt ook perfect.”

 Gooi dat papiertje maar weg

Een boevenfoto? “Ik maak regelmatig een serie portretten, bijvoorbeeld medewerkers van een bedrijf. Ik fotografeer ze dan eerst met een A4-tje met hun naam voor hun borst, zodat ik weet wie ik heb gefotografeerd. Het tweede plaatje schiet ik direct na mijn 'gooi dat papiertje maar weg.' Dan volgt er bijna altijd een moment van ontspanning op hun gezicht. En bij reportages volg ik de gesprekken en hoe mensen op elkaar reageren, wacht ik rustig op het juiste moment.”