Paul

Hij was een pain in the ass. Voor zichzelf, voor zijn ouders én voor zijn leraren op de basisschool en middelbaar onderwijs. Hoogbegaafd en - naar veel later bleek - met een stoornis in het autistisch spectrum struikelde hij door het leven. Blowen verdoofde sinds zijn dertiende de onrust in zijn hoofd. Nu - older and wiser - kan Paul er zelf om lachen. “Ja, ik was een lastig ventje. Altijd klieren, de confrontatie zoeken. Niet gewelddadig hoor, dat ben ik gelukkig nooit geweest!”

volledig overprikkeld

 Na de Mavo ging Paul met hulp van zijn ouders uit huis en is hij van het ene baantje in het andere gerold. “Een callcenter, abonnementen verkopen op straat, accountmanager, enz. Nergens lang, dat hield ik niet uit. De horeca, dat heb ik een aantal jaar gedaan. Superleuk, maar na een dag werken moest ik écht alleen zijn om van het lawaai in mijn hoofd af te komen. Ik heb na een dienst - tijdens het opruimen - regelmatig met een bezem in m'n handen staan huilen. Volledig overprikkeld. Zoveel mensen, zoveel invloeden.”

achterin de haven

Zijn mooiste baantje was bewaker op door de bank in beslag genomen vrachtboten, ergens achterin de haven van Duisburg. “Geen externe prikkels. Voor boodschappen moest ik een half uur fietsen. Heerlijk rustig, veel nagedacht en gelezen.” Terug in Nederland belandde Paul weer in de horeca, daar werd hij slachtoffer van een roofoverval. “Ik raakte volledig de weg kwijt.” Na verloop van tijd werd er PTSS bij hem geconstateerd. Tijdens de behandeling werd er ook autisme gediagnosticeerd, toen viel alles op zijn plek.

tuinieren, lekker buiten

“Eindelijk een diagnose voor wat ik altijd heb gevoeld!” In diezelfde periode heeft Paul zijn huidige vriendin ontmoet. Geen liefde op het eerste gezicht, ze zijn naar elkaar toegegroeid. Nu wonen ze al twee jaar samen. Zij werkt, Paul re-integreert. Samen hebben ze 't goed en met Paul gaat het steeds beter. Hij is sinds een paar jaar gestopt met blowen, sport regelmatig - kickboksen - en hij doet vrijwilligerswerk. “Tuinieren, lekker buiten met m'n handen werken.

werken in het onderwijs

PTSS heb ik achter me gelaten en mijn psycholoog geeft me handvatten, helpt me met mijn autisme om te gaan. Veel therapie, hard werken en m'n beperkingen accepteren. Ja, het gaat steeds beter, ik Pavlov mezelf naar de toekomst. Werken in het onderwijs, dat zou geweldig zijn. Niet fulltime, met mijn autisme is dat waarschijnlijk te hoog gegrepen. En kinderen, daar dromen we voorzichtig van...”

------

Je verhaal in 400 woorden, met plezier door mij geschreven én op pergezicht.nl gepubliceerd. Meer weten of een afspraak maken voor een interview? Bel 0627 072925 of stuur een e-mail naar jan@pergezicht.nl