Aysel Demiral

11-10-2018

“Ik spreek Turks, Frans en Nederlands. Geen Arabisch, maar ik kan wel voorlezen uit de Koran.” Haar moeder vroeg 'wie van onze kinderen leest er straks voor uit de Koran als wij overlijden?' Die vraag heeft Aysel beantwoord door het te leren. Ze is wijkcontactvrouw bij Haarlem Effect, houdt vier ochtenden per week spreekuur en is nog nooit een vraag uit de weg gegaan. “Ik heb een goede samenwerking met organisaties. Als het nodig is weet ik ze te vinden, en zij mij ook.”

Altijd zelf gesolliciteerd

Haar ouders wonen in Brussel, daar groeide ze op. Die stad voelt nog steeds vertrouwd als Aysel haar ouders bezoekt. Op haar 18dekwam ze voor de liefde naar Haarlem en trouwde. “Met een echte mug.” Na diverse baantjes werkte ze acht jaar bij Radius en deed de Mbo-opleiding Zorg en Welzijn. Die organisatie ging failliet en nu werkt ze alweer tien jaar als wijkcontactvrouw bij Haarlem Effect. “Altijd zelf gesolliciteerd. Nederland is een mooi land, maar je moet er zelf iets van maken.”

Ik luister, adviseer en verwijs door

Door haar drietaligheid is Aysel tijdens haar drukbezochte spreekuren het eerste aanspreekpunt voor heel veel mensen. “Ze worden gestuurd - meestal door mensen die eerder bij mij zijn geweest - met vragen over werk, school, kinderen, enz. Ik luister, adviseer en verwijs door.” De Turkse gemeenschap weet Aysel te vinden en met hetzelfde enthousiasme helpt ze mensen met een Ivoriaanse, Marokkaanse of Nederlandse achtergrond.

Van mijn moeder geleerd

“Ik geniet van mijn werk. Iedere avond in bed maak ik een lijstje, wat ging goed en wat ging slecht. Anderen helpen is belangrijk. Het gaat niet om nationaliteit of afkomst, maar om hoe je in het leven staat. Dat heb ik van mijn moeder geleerd. Zij is mijn voorbeeld, wat een sterke vrouw! Haar instelling probeer ik door te geven, aan mijzelf, mijn dochters en de mensen om mij heen.” Met succes, Aysel is een rolmodel voor anderen, door hoe ze zich gedraagt en kleedt.

Turks of Nederlands?

“Mode is echt een hobby van me. Vroeger maakte ik mijn kleren zelf, daar heb ik nu geen tijd meer voor. Vandaag draag ik een zwarte jas, morgen kan het een rode of groene zijn. Iedere dag een andere Aysel, daar geniet ik van.” Turks of Nederlands? Dat is een vraag die haar totaal niet bezighoudt. “Ik ben wie ik ben, ook als we naar Turkije op vakantie gaan. Lekker met de hele familie naar Emirdag, mijn ouders hebben daar een boerderij.”